Goedemorgen allemaal,

Met een scheve oogopslag naar een zonovergoten maar klinisch verlaten stadskantoor meld ik me braaf voor Wiekent Leen? nummer zes. Het KNMI fluistert dat het kwik vanmiddag zomaar de twaalf graden kan aantikken, reden genoeg om mezelf straks op een terras te trakteren op een warme chocomel, uit principe. Met de plannen van kabinet Jetten in het achterhoofd heb ik namelijk besloten dat ik mijn schaarse vrije tijd serieuzer moet nemen, feitelijk betekent dat dat ik nu al stukjes pensioen aan het verbranden ben. En terwijl de melancholische bluesnoten van Kars van Nus nog nagalmen in mijn hoofd, probeer ik mezelf wijs te maken dat dit allemaal heel verantwoord is.

Mijn vader, een wijs man, zei altijd: ‘Je wordt niet allemaal tachtig of negentig jaar, dus geniet van alles wat je ervoor doet!!’. Één ding weet ik absoluut zeker, dat heeft hij met volle teugen gedaan. Een positief mens geniet sowieso meer, ben ik van mening. Halfvolle glazen zijn altijd beter, dan halflege. Het goede nieuws voor een man van mijn middelbare leeftijd is dat het glas dan nog halfvol is. Het slechte nieuws is dat binnenkort mijn tanden erin liggen te weken….

Mijn boodschap is duidelijk, en die wordt alleen maar mooier als je ’m uitsmeert over het Belgische we-gaan-op-het-café-cultuurfenomeen: er verandert dus helemaal niets. Want ja, in Café Sportpaleis in Zingem viel doodleuk 123 miljoen euro uit de Euromillions-lucht, netjes verdeeld onder twintig stamgasten eentje speelde zelfs twee keer mee, omdat kansen in een café altijd beter smaken als je ze verdubbelt. Vijf komma acht miljoen per persoon, allemaal direkt gestopt met werken, groot feest, luid gelach op de dag van de uitslag.

En toch: de volgende dag zat alles weer waar het hoorde. De 73-jarige Jolanda rookt nog steeds onverstoorbaar aan de bar, papegaai op de schouder, beide ongeïnteresseerd in geld maar zeer geïnteresseerd in wie er binnenkomt. Eric, doordeweeks postbode en in het weekend, op z’n Jambers ‘barman in een parenclub’, hangt er ook gewoon weer, alsof hij alleen een kraslot heeft gewonnen. De man die altijd klaagt over alles, blijft klagen, de man die nooit betaalt blijft dat ook doen, en de cafébaas vraagt nog steeds wie er ‘de volgende ronde pakt’. Want geld verandert mensen misschien, maar een Belgisch café? Dat is cultureel erfgoed. Dat beweegt niet……

Deze stamgasten hebben inmiddels ook grootse reisplannen: een cultureel uitstapje naar onze hoofdstad. Niet voor musea of grachten, maar om met eigen ogen te aanschouwen hoe daar onze volksgerechten zijn gegijzeld. Kapsalon en patatje stoofvlees, in Rotterdam nog troostvoer voor na middernacht, worden er voor bedragen aangeboden waar je elders in Nederland een week van eet én nog wisselgeld overhoudt voor een krat bier.

De losgeslagen hoofdstedelijke elite, die toch al in een parallel universum leeft waar niemand werkt maar iedereen freelance creatief strateeg is, heeft nu ook de Hollandse pot ontdekt. En wat doen ze ermee? Ze verhippen ’m. Gooien er een sausje van ironie, een snufje minachting en een klodder arrogantie overheen, serveren het op een plankje en noemen het streetfood experience. Een patatje stoofvlees voor bijna 25 euro. Een kapsalon voor 22. Dat is geen gerecht meer, dat is een belediging. De ultieme middelvinger naar de gewone Nederlander, geserveerd met een takje peterselie……

Precies het tegenovergestelde doen de Italianen, en zelfs tijdens de Olympische Spelen. Want stel: vanavond wint Joy Beune goud en je wilt daarna ouderwets doorzakken in het Holland Heineken House, pardon, TeamNL House, want branding is ook een sport. Dan hoef je in Milaan geen hypotheek af te sluiten voor een snack. In het centrum, bij de Duomo, scoor je bij ‘Luini’ de heilige graal van het Milanese nachtleven: ‘de Panzerotto’. Een gefrituurd deegkussentje met tomaat en mozzarella, gloeiend heet, levensgevaarlijk voor je gehemelte en precies goed bedoeld.

En wat kost dat? Minder dan vijf euro. Geen middelvinger, geen concept, geen plankje, gewoon twee open armen en eet smakelijk. Alleen jammer dat je om ervan te genieten tegenwoordig wel eerst bijna miljonair moet zijn, want ik keek net even: het goedkoopste vliegticket van Rotterdam naar Milaan tikt vrolijk de 1200 euro aan. Goed, details. Ik ga me de komende weken sowieso verkneukelen aan alles wat sport ademt: ijsvloeren, sneeuw, rodelen, ja, zelfs het duo-rodelen voor vrouwen staat met stip genoteerd.

En ik? Ik beweeg me richting bank. Dat kraakt harder dan welk sportcommentaar ook. Ze noemen het ouderdom. Ik noem het topsport……

Tot volgende week, tot de volgende Wiekent!

Groeten Leen..