Goedemorgen allemaal,

Met het ontwakende daglicht door mijn kantoorraam probeer ik mijn Kerstlicht weer te laten schijnen op de afgelopen week. Ik las laatst een artikel over kerstlichtjes en -verlichting en dat dat mensen in een staat van euforie en gezelligheid brengt. Het blijkt een oerinstinct te zijn dat wij ‘licht’ in het algemeen omarmen, omdat we het ook associëren met een ‘veilig gevoel’. Daarom in deze donkere dagen voor de Kerst, hangen we tegenwoordig overal lampjes op, aan en in, om toch vooral niet in een depressie te raken door de korte dagen van daglicht. Uiteraard heb ik ook menselijke trekjes, en doe ik daar vrolijk aan mee.

Om te beginnen was ik dinsdagavond gestart met mijn eigen kerstboom. Ik heb zo’n dure IKEA boom die je zeg maar tak voor tak op moet bouwen. De lange takken uiteraard onder om te eindigen met de korte. Allemaal gecodeerd met een kleur om de volgorde aan te houden. Als je echter het onderste inhaakpunt over het hoofd ziet, hou je aan het einde, vijf korte takjes over. Zuchtend en kreunend kon ik alles weer uit elkaar halen en opnieuw beginnen. Toen kwamen uiteraard de lichtjes aan bod. Je kon zien dat ik vorig jaar blij was om de boom weer op te ruimen, want ik had ze lekker snel in de doos gepropt. Dat kwam me nu duur te staan.

Zittend op de grond naast de kerstboom, heb ik ongeveer drie kwartier ervover gedaan om die kl*te lampjes uit de knoop te halen. Opgefokt, begon ik de lichtjes in de boom te draperen. Als je echter AL-Leen bent, gaat dat toch een stuk minder makkelijk. Half hangend in de boom, met als dieptepunt een tak die met een linkse hoek recht in mijn oog stak, smeet ik de lampjes van een afstand op z’n plaats. Met nog maar één goed oog werd het karwei nog lastiger, daar diepte inschatten steeds moeilijker werd. Uiteindelijk, half gewond kon ik de stekker, waarvan het snoer uiteraard net te kort was, in het stopcontact steken.

De tweede fout die ik had gemaakt openbaarde zich triomfantelijk. De lichtjes gingen niet aan, want één van de 180 lijers, had besloten niet mee te werken en ik had het vooraf niet gecontroleerd. Kokend van woede met een dreigende schaar in de hand, ging op zoek naar de ‘oproerkraaier’ onder de lampjesbevolking. Na een apenkooi-achtige razzia, vond ik de kolerelijer, en drukte zijn kopje boven het maaiveld weer terug in de houder, om uiteindelijk het licht in de duisternis te zien, maar wel nog maar met één oog….mijn gevoel van euforie en gezelligheid was heel ver te zoeken. Bijna had ik de gehele kerstboom ritueel verbrand, om er maar één keer voor goed en voor altijd Kerstlicht van te krijgen…..

Maar hij staat er nog, en fier overeind nog wel, prachtig versierd al zeg ik het zelf. Er ligt nog niets onder maar dat moet de komende dagen natuurlijk gaan gebeuren. Misschien komt er net als bij de twaalfduizend werknemers van het UMC in Utrecht, een pannenkoenset te liggen. De medewerkers zijn er in grote getalen niet blij mee, en hebben de directeur al voor ‘pannenkoek’ uitgemaakt. Tegen de woordvoerder van het personeel Dr. Bernard, is gezegd ‘Help ons, help ons, breng ons door het ergste heen…!’

Volgens psychologen houden mensen meer van verrassingen dan het zelf kiezen van een pakket waarin de uitkomst dan natuurlijk al vantevoren vastligt. Volgens hen zorgt het voor de ‘heilige graal’ van kerstgeschenken. Verrassing, en herinneringen maken door bijvoorbeeld pannenkoeken samen te bakken. Ik ben benieuwd waar mijn werkgever mee op de proppen komt, maar als we de lijn doortrekken, zou ik samen met mijn familie ‘Kalakukko’ moeten gaan maken, ik weet zeker dat dat een herinnering oplevert die we nooit vergeten.

En dat brengt me op de slogans die ook in het geheugen blijven hangen. Maar dan wel de slechtste slogan’s van het jaar. Met de verkiezing ‘Slechtste slogan van het jaar’ kwamen weer wat huzarenstukjes voorbij. De winnaar van 2023 vond ik al hilarisch, een fietsenverhuurbedrijf met de slagzin ‘put the fun between your legs’, maar die van 2024 vind ik ook fantastisch. Een bedrijf dat airconditioning installeert heeft de slogan: ‘Vandaag weer een tevreden klant koud gemaakt’…..

Zo scrollend door alle inzendingen schater ik het uit van de lach. Soms zijn de slogan’s ook tenenkrommend slecht, zoals de tandartsenpraktijk die schermt met de slogan: ‘Bedankt dat je voor ons hebt gekiest…”. Voor de werknemers van het UMC heb ik een slogan bedacht voor hun Directie: ‘Pannenkoekenset? You’re full of crêpe!!

Voor het lichtjesdebacle heb ik ook een mooie spreuk gevonden: ‘Als je nooit tegen de lamp loopt, hoe kan je dan ooit het licht zien?…!’

Tot volgende week, tot de volgende Wiekent!

Groeten Leen