Goedemorgen allemaal,

Het is elke keer weer onthutsend om te ervaren hoe snel je na een vakantie weer in het ritme zit van het dagdagelijkse. Nog maar net ‘koud’ terug van mijn avonturen op Phuket, heb ik er alweer drie werkdagen opzitten. Het lijkt zelfs al genoeg om in een ‘Sunset Anxiety’ te schieten. Hoewel de zonsondergang objectief gezien een mooi natuurverschijnsel is, en ik heb er weer een paar mooie gezien in Phuket, ervaren veel mensen angst en stress zodra het buiten begint te schemeren. Deze reactie op de algehele duisternis, is geen wetenschappelijk erkende aandoening maar wel een bekend fenomeen.

Ondanks mijn dosis dopamine opgelopen in Thailand, lijkt de melatonine, al na drie dagen alweer uit mijn oren te spuiten. Daarom heb ik gisteren gelijk na mijn tweede werkdag, de kerstboom uit de motteballen gehaald. Zonder ruzie met mezelf te krijgen heb ik zelfs bijna geruisloos de lampjes in de boom gesmeten. Toch een kwestie van, hoe heb je de spullen in januari opgeruimd. Ik heb eigenlijk maar één keer een Tiny & Lau-achtige ‘God-God-Godverredomme-kreet’ uitgeslagen. Dat was toen ik met alleen m’n sokken aan, op één van de metalen kroontjes van een kerstbal was gaan staan. Dansend rond mijn PVC-vriend gilde ik het uit, en kwam die ouwe Wit-Rood-Wit voetbalkrijger in me, weer naar boven. Hij, die overwoog om een tackle en een daaropvolgende schaar in te zetten, en daarmee korte metten te maken met het verzet van deze ‘geduchte tegenstander’, gelijk hoe ik vroeger topspitsen uit het amateurvoetbal af kon zagen. Gelukkig kwam ik op tijd tot inkeer, en liet ik de kerstgedachte snel genoeg toe om alles te relativeren…..

Uiteindelijk stond hij daar te shinen, in mijn woonkamer, mijn wapen tegen sunset anxiety. Hij stond er weer fantastisch bij, prachtig verlicht en netjes geparkeerd in het daarvoor bestemde vak. Hoe anders was dat voor de man uit een plaatsje in de buurt van London. Z’n auto stond voor de deur geparkeerd en hijzelf was op vakantie. Tijdens z’n afwezigheid werd rondom z’n auto een invalide parkeerlaats geschildert, en kreeg hij daarop volgend, vier bekeuringen op z’n deurmat.

Hilarisch natuurlijk, gelukkig had hij nog beelden van z’n webcam en kon hij z’n onschuld bewijzen. Het bracht me, met in m’n achterhoofd het nieuwe verkeersplan voor Brielle, op een briljant idee. Het parkeerprobleem lijkt eenvoudig opgelost te kunnen worden. De komende Kalknacht nemen we allemaal de kwast ter hand, en schilderen netjes daar waar nog geen parkeervakken zijn, genoeg nieuwe verse parkeerplaatsen. Veel tevreden gezichten zal dat opleveren, blijft alleen de vraag over of we met de auto ons stadje dan nog wel binnenkomen……

Misschien komen er dan bij alle ingangen van het historische centrum, stadswachten te staan. Die controleren uw vooraf ingevulde ESTB-formulier (Elektronisch Systeem voor Toegang Brielle). In het document staat dat iedereen die een ESTB-formulier (een verplichte toestemming van de gemeente Voorne aan Zee) aanvraagt voor vertrek, voortaan verplicht is te laten zien op welke ‘socials’ ze actief zijn. Daarnaast dienen alle persoonlijke gegevens en van uw voertuig worden ingevuld en wordt zelfs gevraagd naar het ‘gezamenlijk gewicht’. De vier ingangen van het stadscentrum zullen verdeeld worden in ingangen voor ‘Bewoners’ en ingangen voor ‘Bezoekers’.

Daarom zullen er ook twee verschillende ESTB-formulieren bestaan. De toegang van de auto’s kunnen geweigerd worden als de persoon zich kritisch heeft uitgelaten over de gemeente of als u bijvoorbeeld heeft deelgenomen aan ‘Maskerade’. Maar ook het gezamenlijk gewicht kan roet in het eten gooien, aangezien parkeerplaatsen daar onder kunnen lijden. Ik heb zelf mijn kansen al ingeschat en heb een elektrisch stepje aangeschaft om vanaf de parkeerplaats van het evenemententerrein naar huis te pendelen, aangezien ik aan alle weigervoorwaarden voldoe….

Goed, het weer lijkt vandaag sunset-anxiety-proof, aangezien een blauwe lucht me op dit moment toelacht. Thailand was een goed middel tegen de winterdepressie, maar hoe houden we dit gevoel vast? Een korte vlucht naar Verona lijkt een oplossing te bieden. Deze Noord Italiaanse stad, de stad van Romeo en Julia, is misschien niet gelijk de stad waar je aan denkt als middel tegen een winterdepressie. De stad biedt echter de mogelijkheid om voor maar €12 de borsten van Julia te mogen aanraken, en als mannen ergens vrolijk van worden is het ‘Boob Anxiety’…………

Tot volgende week, tot de volgende Wiekent!

Groeten Leen.