Goedemorgen allemaal,

Als een Lewis Hamilton probeer ik vandaag nummer 44 af te werken, waarin ik vooral probeer kort door de bocht te gaan en het toch wel overwegend bij het rechte eind te hebben. Een blik door mijn kantoorraam verteld me dat er een prima November-zaterdag in het verschiet ligt. Das toch nog ff genieten zo in de herfst van dit jaar. Mede door drukke weken op mijn werk, het is weer eens ‘Shutdown-tijd’, zal ik wederom moeten improviseren met deze Wiekent. De politiek heb ik deze week even op een zeer laag pitje gezet, de inleidende schermutselingen van de afgelopen week, zijn totaal het vermelden niet waard, en dat we een moeilijke formatie zouden krijgen wisten we al toen de verkiezingsuitslag bekend was. Het land van de versnippering, gaat nu niet ineens eensgezind een mooie formatie vormen. Nee, alle partijen drinken in deze fase met elkaar een bakkie thee met de spreekwoordelijke rem erop…..

Een goede rem die een Duitser die een Mercedes GLE op de veilig kocht, niet had. Deze wagen had namelijk ‘houten remblokken’. Bij de eerste paar bochten in de proefrit schoot hij al meerdere keren uit de bocht, en kon ternauwernood zijn nieuwe pareltje op een veilige plek stilzetten. Waar hij vervolgens met trillende handen uit stapte, terwijl de geur van verschroeid hout en wanhoop hem tegemoet kwam. De verkoper, een man met het charisma van een verlopen APK-keurmeester, verzekerde hem dat ‘het hoort bij de charme van een klassieke Mercedes.’ Want ja, wat is er nu authentieker dan een premiumwagen die remt alsof je een boomstronk tegen de velgen duwt? En zo stond hij daar: 3 ton staal, 258 pk, en nul remkracht , een rijdend monument voor Duits vakmanschap en blind vertrouwen in Marktplaats-advertenties met de zin ‘nieuwstaat, enkel kleine gebruikssporen, altijd binnen gestaan en gebruikt door oud omaatje. Dat laatste zou een hele plausibele verklaring zijn…..

Die had een medewerker van een Crematiecentrum in Beverwijk niet. Hij dacht dat het wel zo persoonlijk was als nabestaanden zelf even op de startknop van de oven konden drukken, een soort participatiecrematie, noem het maar een nieuwe trend. Levensgevaarlijk natuurlijk als onbekenden zomaar een oven konden starten, en dat ironisch genoeg nog in de stad van het Brandwondencentrum. De man, die al bekend stond als ongeleid projectiel, ‘hij ontving bezoekers, haalde paarden op, bediende de ovens en bedreigde zijn baas’, besloot het werk nét wat te letterlijk op te warmen. Na een paar dreigementen richting de directie en een daarop volgende huilbui tegen een muurtje, vond men het tijd om hem ook figuurlijk te cremeren, op staande voet, zonder koffie en cake…….

Ontslag van de chauffeur, dat lukt sowieso al niet meer bij robttaxi’s. In de VS maakte een robot-taxi doodleuk een illegale U-bocht, alsof hij onderweg was naar een cybercafé. De politie hield ‘m keurig aan, maar ja, geen rijbewijs, geen mond om tegen te schreeuwen, en geen portemonnee om een boete uit te schrijven. Dus mocht onze zelfrijdende schavuit gewoon doorrollen, ongestraft en onbeschaamd. De mens krijgt een prent voor drie kilometer per uur te hard, maar de robot mag halve verkeersregels herprogrammeren. Het is wachten tot ze ook parkeerboetes ontwijken door simpelweg de overheidscamera’s en systemen te hacken naar een versie ‘It wasn’t me…….!’

Ach ja, soms vraag ik me af of ik niet gewoon zelf een robot-taxi moet worden. Lekker zonder mening door het leven sjezen, illegale bochten maken zonder boete, niemand die moppert dat ik weer ‘te scherp’ schrijf, en af en toe een update om m’n humeur te resetten. Maar goed, ik heb nog geen USB-Thunderbolt-poort, al zou dat op maandagochtend best handig zijn. Dus blijf ik maar ouderwets mens: mopperend, koffiedrinkend en remmend op gezond verstand, zolang dat nog werkt. En zolang ik zelf de bochten maak in plaats van erin lig, blijf ik vrolijk tikken aan de Wiekent Leen, vol gas, soms naast de lijn, improviserend, genoeg om nummer 44 achter me te laten…….

Tot volgende week, tot de volgende Wiekent!

Groeten Leen.