Goedemiddag allemaal,

Ik heet jullie van harte welkom bij deze zondageditie in qua tijd het langste weekend van het jaar. Zelfs met dat uur extra vannacht is het me niet gelukt om op zaterdag de ‘Wiekent Leen?’ te dichten. Ik ben sowieso nog niet helemaal gesynchroniseerd als we het hebben over het aantal geschreven Wiekent’s dit jaar. Want week 43 van dit jaar is achter de rug maar nummer 42 valt vandaag op jullie mat. Ik moet ergens nog een keer een inhaalactie doen, maar dat komt goed. Tevens kom ik tot de conclusie dat ik nul nieuwsberichten in mijn telefoon heb opgeslagen die in mijn ogen Wiekent-Leen-waardig waren. Dus deze Wiekent gaat een hele grote improvisatieshow worden.

Ik lees net wel dat de Franse Danny Ocean en Rusty Ryan zijn opgepakt. Ze beroofden op spectaculaire wijze het Louvre en maakten 88 miljoen euro aan sieraden buit. Ik zag deze week de video hoe zij ontsnapten en heb echt keihard erom gelachen. Via een bouwlift van buiten het terrein kwamen ze op een ‘onbewaakt’ balkon, stalen de sieraden van Napoleon en z’n vrouw, en stapten weer vrolijk terug op de bouwlift om daarna met een motor te ontsnappen, en dat allemaal opklaarlichte dag.

Briljant door z’n eenvoud zou je bijna zeggen. Helaas lieten ze veel te veel sporen achter, er waren 115 DNA sporen, waardoor ze redelijk snel opgepakt konden worden. Toch waren het een week lang mijn helden. Ze hadden geen mensen bedreigd, niemand kwaad gedaan, maar wel een gedurfd plan, en een prachtige buit. Niet dat ze die konden verkopen, maar waarschijnlijk werkten ze in opdracht van een exorbitant rijke verzamelaar, die z’n geheime collectie wilde verrijken. Het is bijna een Robin Hood verhaal, want daar ben ik namelijk gek op, maar dan had het geld onder de ‘armen’ moeten worden verspreid.

En nog steeds worstel ik met deze Wiekent Leen, waarschijnlijk ook omdat één van de grootste, zoniet de grootste held uit mijn leven, mijn Pa, vandaag z’n verjaardag had gevierd. Volgens het nu wel bekende ‘mysterie van je geboortedag’ boek, is het de ‘Dag van de Organisatorische Samenhang’. Nou daar was mijn vader zeker van. Tot in de kleinste details zelfs, en hij was een ook een leider, zoals het boek beschrijft. Teamleider bij voetbalteams, Bevelvoerder bij de Brandweer en leidinggevende op z’n werk bij de Shell. Hij had 85 jaar geworden, en vandaag mis ik hem heel erg.

Z’n ondeugende karakter, z’n warme hart en vooral z’n aanstekelijke lach nadat ik weer een verschrikkelijk slechte grap had gemaakt of iets geks had beleefd. Over het algemeen kan ik het gemis aardig de baas, maar zelfs ik heb een sentimentele kant, alhoewel ik vrouwen heb horen zeggen dat ik een ongevoelige kl**tzak kan zijn, onbegrijpelijk!

Ik laat het maken van deze Wiekent daarom voor wat het nu is namelijk, ‘De Dag van de Struggle’ en ik ga mezelf er makkelijk vanaf maken. Ik kruip op de bank, pak één van mijn vaders favoriete witte wijn erbij, de ‘Arrogant Frog Chardonnay-Voignier’ en proost met hem daarboven. En ik hoor hem nu al lachend zeggen: ‘Komop van der Reiden, had je geen zin om een bloggie te schrijven?’, terwijl hij tegelijkertijd z’n vingers in mijn zij zou laten porren. Zo noemde hij mijn columns altijd, terwijl hij zonder dat ik het wist alles uitprintte en in een multo-map opborg. Hij was met m’n moeder samen een fan van mijn bloggies en ik heb hem de eerste vier Wiekent Leen’s in 2021 nog voor kunnen lezen……

Ik heb de film Robin Hood (2018) opgezet……wens jullie nog een mooie zondag.

Tot volgende week, tot de volgende Wiekent!

Groeten Leen.