Goedemorgen allemaal,

Ik had deze column gisteren al ‘voorgeschreven’ omdat ik een klein katertje al wel had voorzien. De avond verliep gisteren even anders dan verwacht. Ik kan melden dat mijn moeder gisteravond thuis is gekomen en dat het goed met haar gaat! Na alle testen was de conclusie dat ze een ‘flauwte’ heeft gehad. Ik moet iedereen bedanken voor alle berichtjes, en volgend jaar maken we het goed! Voor nu gaan we over tot de orde van de dag, daarom hieronder mijn verjaardags-Wiekent-Leen?!

Het is vandaag zaterdag 27 September 2025 en dat betekent, dat ik verjaar. Volgens de gids ‘Mysterie van je geboortedag’, waarin voor elke dag van het jaar een persoonlijkheidsbeschrijving is opgenomen, is dit de ‘Dag van de Dubbelzinnige Held’! Klinkt heroïsch, toch? Alsof ik tijdens een overval de dief tegenhoud terwijl ik m’n portemonnee aan hem uitleen om hem een tank benzine te schenken voor z’n vluchtauto. Of een held die mensen uit de brand redt, maar daarna klaagt dat z’n sneakers naar rook stinken. Een soort Superman met een liesbreuk en een kortingskaart voor de fysio……

De eerste zin van mijn persoonlijkheidsbeschrijving luidt: ‘Het leven van geborenen op 27 september wordt beheerst door de raadselachtige en tegenstrijdige aard van het leven’. Wat mij betreft een voltreffer die omschrijving, en ik denk niet dat dat ooit nog gaat veranderen. Maar mezelf erover verwonderen, dat doe ik allang niet meer, daar ben je na 58 jaar wel achter. Mijn leven is grillig en tegelijkertijd comfortabel, bijna typerend voor een ‘Weegschaal’. Normaal ben ik niet gevoelig voor horoscopen en zonder er teveel op in te gaan vind ik die van mij in dit geval eng dicht de werkelijkheid benaderen. Al de beschrijvingen zijn een A4’tje lang en ik ben benieuwd of jullie ook veel van jezelf erin herkennen. Geef je gebooortedatum aan me door en ik stuur hem persoonlijk naar je….

Goed genoeg gezweefd, ik hoor jullie gedachten letterlijk binnenkomen, dus terug naar ‘met beide benen op de vloer’. En die benen zijn al vanaf mijn achtiende één van mijn zwakke plekken. In dat levensjaar lag ik al voor het eerst op de operatietafel voor mijn knie, dat is daarna nog drie keer gebeurd. Ook mijn heupen en enkels zijn nou niet de meest stabiele factoren van mijn lichaam, waardoor het leven soms letterlijk balanceren is. De meeste klachten zijn toch te danken aan een 36 jaar lange actieve voetbalcarrièrre, gecombineerd met triathlons en een paar marathons. Tussendoor nog actief gespind, en nu alweer zes jaar, een ploeterende crossfitter. Ik heb geen flauw idee waarom ik dit allemaal vermeld, ik kwam er zo schrijvend op…..

Waarschijnlijk omdat 58 jaar best een respectabele leeftijd is en dat deze met gebreken komt. Zelf zou ik snel tegen iemand met mijn leeftijd zeggen: ‘Die is ouder dan de Kerstman…..!’. Maar dan zou ik toch direct die baard eraf halen. Uit recent onderzoek is namelijk gebleken dat er in de baard van alle achtien onderzochte mannen, meer bacteriën zitten dan in een vacht van een hond. Bij sommigen zaten er zóveel poepdeeltjes dat ze zelfs te vergelijken zijn met een toilet. ‘Als dezelfde hoeveelheden poepbacteriën in het drinkwater zouden worden gevonden dan moest de watervoorziening meteen worden afgesloten!!’. Een dubieuze statistiek moet het toch minstens genoemd worden. Door mijn hoge hoeveelheid vrouwelijke hormonen, ik heb ook flinke borsten, hoef ik niet echt bang te zijn voor zware baardgroei, maar ik ken wel een paar mannen die ik vanaf nu toch iets ander benader….poepbacterie…hoe dan??? Ze hebben toch niet allemaal ineens last van een aanval van Gille de la Tourette, bij het afkuisen van de bips….of kunnen jullie nog wat anders verzinnen??? Schiet me er nog één te binnen maar vanwege de leeftijdsgrens zal ik die niet noemen.

Maar goed, 58 kaarsjes dus, waarvan ik de helft niet meer krijg uitgeblazen door m’n tanende longcapaciteit en de andere helft door de spontaan in actie gekomen sprinklerinstallatie. Single, en in theorie een leeftijd waarop je eindelijk alles achter je mag laten: het schuldgevoel om condooms bij het Kruidvat, de illusie dat je ooit nog een sixpack krijgt, en het idee dat liefde vanzelf komt. Een mijlpaal dat wel, maar wel eentje waar niemand op zat te wachten. Jij zelf niet, je exen niet, en je ballen al helemaal niet. Die hangen inmiddels als twee verlopen kerstballen tegen je bovenbenen aan. Seksleven? Hou toch op. Dat is niet dood, dat is gecremeerd. De laatste keer dat ik een hoogtepunt had, won Joop Zoetemelk de Tour. Tegenwoordig is het hoogtepunt van je week dat je een kommetje kwark zonder morsen opgegeten krijgt.

En Sparta… Jezus, dat is ook geen pretje meer. Al je maten zijn jong, die gasten hebben nog knieën en libido. Jij strompelt achter de groep aan als een soort oorlogsmonument op pantoffels. Na twee biertjes lig jij al met hartkloppingen op de plee, terwijl zij nog staan te hakken op Happy Hardcore. Jij zit daar te piepen met je bloeddruk, zij swipen even een meid van 32 weg. Ze noemen je “opa”, en eerlijk gezegd: ze hebben gelijk…….

En toch, hoe krom mijn knieen ook staan en hoe hol mijn longen ook blazen, vandaag draag ik met trots de titel die de sterren mij toebedeeld hebben: ‘Dubbelzinnige Held’. Want al ben ik de held die struikelt over zijn eigen enkels en wiens vuurwerk inmiddels meer rook dan vlam geeft, ik ben er nog steeds. Dubbelzinnig, zeker, half wrak, half wonder. Maar hé: zolang ik mijn eigen toiletstatistieken nog weet te relativeren, en er af en toe iemand lacht om mijn gestuntel, is mijn missie geslaagd. En dus hef ik vandaag mijn glas, gevuld met maagzuurremmers, op 58 jaar twijfelachtige heldhaftigheid. Proost!

Tot volgende week, tot de volgende Wiekent!

Groeten Leen.