Goedemorgen allemaal,

Een blik op de krantenkoppen deze week heeft me geleerd, dat de huidige wereld niet alleen gek is geworden, maar dat we ook tot zo’n niveau zijn afgedaald als samenleving dat bij mij na het lezen van al onze populaire kranten een vorm van depressiviteit de kop op steekt. Hoofdschuddend lees ik het ene na het andere artikel en soms denk ik zelfs: ‘Dat heb ik toch net al gelezen?’. Same sh*t, different story….

En dan toch vind je dat ene pareltje wat ergens verstopt staat tussen de ellende, gewoon omdat het een glimlach op mijn gezicht tovert. Het is eigenlijk een filmpje van een dronken Amerikaanse bestuurder, die aangehouden is en tegen een agente met bodycam, spontaan het liedje ‘Dancing Queen’ inzet. De agente die lachend met hem meezingt, en hem uiteindelijk terecht bekeurd. Het zijn ‘m de kleine dingen die het doen, wordt er wel gezegd en in mijn geval deze zaterdagochtend kan ik het beamen.

Nee een beetje ‘luchtigheid’ in de wereld zou niet verkeerd zijn. In het Spaanse Bunol hebben ze daar wat op gevonden. Daar wordt jaarlijks het ‘Food Fight Festival’ ‘La Tomatina’ georganiseerd, gehouden op de laatste woensdag van Augustus. Een festival waarbij duizenden mensen elkaar een uur lang bekogelen met overrijpe tomaten. Een kleurrijke chaos die elk jaar opnieuw hilariteit en rode pulp gegarandeerd levert. Als er dan toch gevochten moet worden doe het dan op deze hilarische manier, misschien een leuke tip voor Netanyahu en Poetin. Laat geen bloed vloeien, maar tomatenpuree…..

Het is niet mijn favoriete ingredient voor een maaltijd, maar in het kader van: ‘We geven Leen nóg wat voer voor zijn zaterdagochtenddepressie’, kwam daar ineens het fenomeen ‘quadrobics’ langsdraven. Jawel, volwassen mensen die vrijwillig op handen en voeten door het park tijgeren alsof ze een ontsnapte labrador zijn. Geen grap, dit heet tegenwoordig sport. Men claimt er zelfs een sixpack van te krijgen, al vraag ik me af of dat komt van de beweging of van het lachen van de omstanders. Persoonlijk denk ik: als je als volwassen man in een kattenmasker over het gras kruipt en je moeder ziet je zo bezig, dan bid je maar dat ze het gelooft als je zegt dat het een nieuwe fitness-trend is en je niet laat opnemen voor therapie…..

En alsof de wereld niet al vreemd genoeg is, kregen we deze week ook bezoek van een dappere eend in het Verenigd Koninkrijk. Het beest, inmiddels gedoopt tot Grape-Zilla, besloot dat een normale ochtendwandeling niet volstond en zette de ingang van een supermarkt volledig op slot. Zijn eis? Druiven, niets minder. Klanten stonden met winkelwagens in de aanslag, het personeel sloop zenuwachtig langs, en de eend? Die bleef onverstoord staan, alsof hij zei: ‘Jullie denken dat jullie baas zijn, maar hier regeert ‘Duck Norris.’ Uiteindelijk gaven ze toe, de druiven werden overhandigd, en Grape-Zilla verliet triomfantelijk het toneel, terwijl het dorp waarschijnlijk nooit meer rustig boodschappen doet. Een held, een tiran, of gewoon een eend met een visie – ik weet het niet, maar lachen deed ik er wel om…..

Mijn voorpagina zou er dus heel anders uitzien deze zaterdagochtend: Dronken Amerikanen zingen zichzelf uit een hoge boete, Spanjaarden gooien elkaar onder een tomatenregen een perfect alternatief voor een zinloze oorlog, volwassenen kruipen rond in parken alsof ze ontsnapte katten in een quadrobics-marathon zijn, en een Britse eend doet zijn boodschappen zelf, met druiven als ultimatum. Het is chaotisch, het is absurd, het is eigenlijk te bizar om te geloven… en toch lach ik erom. Want tussen al het gekte, de tomaten, de kattenmaskers en de tirannieke eenden door, blijft er één waarheid overeind: soms moet je gewoon meezingen, rennen op handen en voeten, en je druiven opeisen……als medicijn tegen depressies!

Tot volgende week, tot de volgende Wiekent!

Groeten Leen.