Goedemiddag allemaal,

Met het klokkenluiden van de Brielse Dom op de achtergrond, om zij die geloven op te roepen naar de mis te komen, probeer ik vandaag weer een Wiekent Leen te schrijven. Ik heb nog twee jaar in ’t Heultje gewoond, en toen vervloekte ik het zondagochtend ritueel. Ik vroeg me af of de gelovigen niet gewoon hun wekker konden zetten, zodat ik niet gestoord zou worden in mijn ‘uitslaapdag’. Liggend in mijn bed kon ik de klokken bijna aanraken, dus de geluidsnormen van DCMR werden daar ruim overschreden. Nu ik er verder vanaf woon, is het niet storend meer, en lijkt het me zelfs te inspireren. Ik hoor het tenslotte heel m’n leven al, dus het is ook weer vertrouwd.

Dat de Wiekent Leen een paar doordeweekse uitstapjes heeft gemaakt, daar raken een paar autisten onder mijn lezers maar niet vertrouwd mee. Zij leven in een dwangneurose die een vaste indeling van de week en zelfs van de dag verlangt. Het Ritalin pilletje voor het ontbijt, daarna hun vaste groepssessie bij de AA, een Reiki therapie na de lunch en op zaterdag rond 11 uur de Wiekent Leen in de digitale bus. Wijkt één van de vier af, dan lopen en kakelen als een kip zonder kop rond op Social Media. Jullie krijgen waarschijnlijk er nog wel eens wat van mee. Ik wil mijn excuses voor ze aanbieden, ze weten niet beter, het is al erg genoeg dat er weer een kostbare alinea aan besteed moet worden.

Maar goed als je ‘De Schreeuwende Schrijver’ wordt genoemd, moet je dat ook waarmaken vind ik. Even van je afbijten en weer verder, in deze komkommer tijd. Maar gisteren kwam daar even verandering in: de dag dat de hoofdstad veranderde in een discobal met bootjes. Pride! Regenboogvlaggen op alles wat stilstaat, glitter op alles wat beweegt, en buurman Kees in een leren tuigje waarvan je hoopt dat het gehuurd is. De muziek gaat harder dan je zelfrespect, de drank vloeit rijker dan je vakantiegeld, en voor je het weet sta je in polonaise met een drag queen die jou “schatje” noemt. In een paar zinnen een perfecte omschrijving van het LHBTQIA+ festival.

Oorspronkelijk bedoeld als serieuze herdenking van de Stonewall-rellen, is het nu ook een soort Koningsdag met betere outfits. Je hebt boten vol mannen in leren harnassen, drag queens met wimpers die je vanaf de maan kan zien, en hetero’s die heel zacht “ik voel me eigenlijk ook een beetje queer vandaag” in hun Aperol Spritz fluisteren. Mijn maatje en ik hebben voorgenomen, om het volgend jaar eens in het echt te gaan bekijken.

En dan Spanje. Land van paella, sangria en… de guerra de las sombrillas. Voor wie geen Spaans spreekt: dat is het fenomeen waarbij toeristen om half zes ’s ochtends hun handdoek neerpleuren op een leeg strand, een parasol erbij zetten alsof ze de vlag op de maan planten, en vervolgens weer naar bed gaan. De rest van de dag blijft hun VIP-plek aan de vloedlijn onaangeroerd, terwijl jij domme uitslaper,ergens achteraan mag liggen, tussen het afvalbakje en een huilende peuter.

Gemeentes zijn het zat: stickers op je ligbed, spullen in beslag, en boetes tot 3000 euro. In Cullera kun je voor dat bedrag beter een klein appartementje aan zee huren, mét balkon, zodat je helemaal geen strandplek nodig hebt. Ondertussen blijven de hardnekkige vroege vogels volhouden dat dit “gewoon traditie” is, maar ja elke week een Wiekent Leen op zaterdag is ook een traditie, toch moet je er wel eens van afwijken, anders kan het wel eens autistische vormen aannemen en zit ik ook voor ik het weet in een Reiki therapie……

Tot volgende week, tot de volgende Wiekent!

Groeten Leen.