Goedenavond allemaal,

‘Daar waar je ‘gaten’ laat vallen moet je aan een inhaalrace beginnen!!’ Ik heb deze wielerterm de afelopen weken veel gehoord tijdens de Tour de France en betrek hem nu een beetje op mezelf. ‘Off sync’ moet ik dus tussendoor de aantallen omhoog gaan krikken van de Wiekent Leen. Dat wordt een helse opgave, maar ervover praten helpt me niet dus actie! Daarom deze Donderdag-is-nog-geen-Wiekent-Leen! Het is de donderdag na Brielle Blues, en ja we mogen het officieel weer een geslaagd festival noemen, ondanks dat de dag om half 11 ’s ochtends nog even met een 112 melding begon. Een flinke valse start met een ziekenhuisbezoek voor één van de geluidsmensen. Ik wens hem via deze weg nogmaals beterschap. Met een paar kleine incidentjes konden we het festival om 01.00 h toch succesvol afsluiten en was het eerste festivalbiertje voor ons team een feit.

In totaal vier volle dagen buffelen gaat zelfs een goed getrainde bijna bejaarde niet in de koude kleren zitten. Op mijn tandvlees viel ik maadagavond op de bank en schreef mijn eigen achternaam met een ‘Lange IJ’ omgedoopd tot Leen van der Lijden, het deed zelfs een beetje chinees aan. Het is tijden geleden dat Brielle Blues zoveel energie had gekost. Gelukkig heeft het ook veel energie gebracht, dus de balans is nog steeds oke, voor een vrijwilliger. Wat ook leuk is om te vermelden, is dat het door mij aangedragen kus-momentje op de Julianabrug toch een vervolg gaat krijgen in de komende editie. Er heeft zich al een sponsor gemeld voor een ‘Kusboog’, en ik ga er gretig gebruik van maken. Ik heb zelfs al een lijstje gemaakt met kandidaten, de zogenaamde ‘Bossielijst’. Een lijst met een veel vriendelijkere uitstraling dan de gevreesde ‘Bangalijst’. ‘Bossie’ staat overigens voor kus in straattaal, en ik kijk ernaar uit om de ‘Bossieboog’ officieel te openen op 26 Juli 2026, samen met Erwin en Annelies die ‘De Eerste Kus op de Brug’ tijdens Brielle Blues in 2008 hebben uitgevonden.

Zij trouwden niet veel jaren later, maar ik weet niet of ik hen daar in de voetsporen zal treden. Waarschijnlijk blijft het bij de kus, maar wie weet word ik verrast. Dat werd de Britse Luke Wintrip uiteindelijk ook. Zijn vriendin zei ‘Ja’ bij zijn 43ste poging van een huwelijksaanzoek. Drieënveertig mensen, drieënveertig!!! En dat sinds 2018. Zeven jaren heeft Luke standvastig bewezen hoe vastberaden hij was. De man verdient een medaille en een vermelding in het Guiness Book of Records, en een fles Licor cuarenta y tres om zich na zoveel inspanningen gewoon ordinair te bezatten. Luuk stortte zich naar eigen zeggen direct op de fles omdat “dat symbolisch klonk” – 43 pogingen, 43 ingrediënten, 43 procent smaak en 43 kansen op een complete black-out.

Licor 43 is ook wat in de inboedel zit van de faillissementsveilingen die worden gehouden van het failliet verklaarde restaurant De Watertuin op de woonboulevard in Spijkenisse. Het ‘All-you-can-eat-concept’ leek men net even te letterlijk hebben genomen, waardoor het restaurant in de rode ciijfers was gedoken. Alles wordt verkocht en zelfs de koikarpers worden onder de hamer geveild. En juist Koi staan symbool voor kracht en doorzettingsvermogen, en worden geassocieerd met de moed van de Samurai. Doorzettingsvermogen en moed die De Watertuin ontbeerde, met sluiting als gevolg. En de Koi zwemt sinds April maar doelloos rond, alsof ze wacht op de juiste koper, de zogenaamde Koikoper. Gelukkig hebben ze nog even de tijd want ze worden gemiddeld 50 jaar…..in die tijd kan je toch nog zo’n 543 huwelijksaanzoeken doen.

Goed, dit was de tweede Wiekent Leen als tussendoortje, zaterdag zal ik trachten weer terug in het wedstrijdritme te komen. Het zal lastig worden, maar ik goochel wel wat op het digitale papier. Net als de Bossielijst, die ik van een Long list naar een Short list wil transformeren. Toch moet ik oppassen met dat goochelen, want voor ik het weet sta ik volgend jaar net als Steven Kazan, op die brug lucht te kussen……

Tot volgende week, tot de volgende Wiekent!

Groeten Leen.