Goedenmorgen allemaal,

Ik heb besloten dit weekend nergens meer van op te springen. Niet van verbazing, niet van enthousiasme en zelfs niet als ik de loterij win. Gewoon beide voeten op de grond. Dat klinkt op mijn leeftijd als een verstandig bewegingsadvies, maar inmiddels blijkt het ook een bruikbare overlevingsstrategie. De wereld deint, de politiek schommelt en zodra mensen gezamenlijk in beweging komen, wordt ergens iemand misselijk. Vroeger noemden we dat betrokkenheid of een polonaise. Tegenwoordig moet eerst een constructeur komen kijken…..

Bij VfL Bochum is dat laatste letterlijk gebeurd. Supporters op de Oosttribune mogen niet meer gezamenlijk op en neer springen op de maat van de opzwepende muziek. De tribune is volgens het onderzoek voldoende draagkrachtig, maar synchroon gehup veroorzaakt een trampoline-effect waarvan andere bezoekers zich beroerd kunnen voelen. Juichen mag nog, een georganiseerde springpartij niet. Voetbal met sfeer is leuk, zolang die sfeer maar geen beweging veroorzaakt. Straks krijgt de capo een dirigentenstok en roept hij: ‘En nu allemaal uitbundig blijven staan!’

Als Spartaan kijk ik daar helemaal niet van op. Een stadion waarin niemand meer opveert, kennen we ook zonder technisch rapport, dat gebeurt bijna bij elke thuiswedstrijd als er weer eens een matige partij op de mat wordt gelegd. Maar het blijft bijzonder: duizenden mensen krijgen het voor elkaar tegelijkertijd dezelfde beweging te laten maken, en juist dat moet worden verboden. In Den Haag zouden ze zo’n zeldzaam moment van eensgezindheid onmiddellijk aanvragen als beschermd immaterieel erfgoed….

Daar moest donderdagavond namelijk hoofdelijk worden gestemd over het hijsen van een regenboogvlag boven het Kamergebouw op Coming Out Day. Kamerleden moesten ervoor terugkomen naar Den Haag. Gisteren was het bovendien Paarse Vrijdag, bedoeld om op school te benadrukken dat iedereen zichzelf mag zijn. We zijn allemaal knettergek aan het worden….

En dan de ironie waardoor het allemaal nodig is, regenboogvlaggen, paarse vrijdag. De culturen die ‘zichzelf zijn’ en LHBTIQ+ tot op hun bot verachten, worden in de armen gesloten door de partijen die deze onderwerpen het hoogst in het vaandel hebben. Een paar maanden geleden was ik in onze hoofdstad, en verbaasde me over hoe deze stad het bolwerk is geworden van de wereldwijde LHBTIQ+ beweging. Niet alleen een meerderheid aan mensen die uitdroegen dat ze ‘anders’ waren, maar ook de straten in het centrum hingen vol met regenboogvlaggen. Gebroederlijk naast de, in bijna nog grotere aantallen aanwezige Palestijnse vlaggen, een land waar de LHBTIQ+ cultuur afgewezen wordt. Daar openlijk uitkomen voor je seksuele gerichtheid of genderidentiteit kan leiden tot uitsluiting, bedreiging en geweld…….over ironie gespoken

Geweld wat ook oplaait in Parijs en Brussel. Daar liepen donderdag en vrijdag studentenprotesten uit op confrontaties met de politie. In Brussel zagen we in juni al hoe een onderwijsprotest ontaardde in brandjes en geweld; deze week werd in Franstalig België opnieuw gedemonstreerd, met gewelddadige incidenten in onder meer Luik. Verschillende plaatsen, verschillende omstandigheden, maar telkens mensen op straat die het gevoel hebben dat er over hun toekomst wordt beslist zonder werkelijk naar hen te luisteren. Dat rechtvaardigt geen steen, geen brand en geen aanval op een agent. Wie zijn argument met een straattegel moet onderstrepen, heeft zijn betoog behoorlijk slecht voorbereid. Maar alleen de tegel opruimen en vervolgens verklaren dat de rust is teruggekeerd, is ook geen bestuur. Het is schoonmaak met een persbericht.

Ik vrees dat Nederland zich te gemakkelijk wijsmaakt dat zulke taferelen hier wel zullen overwaaien. Het zogenaamde polderende midden lijkt steeds minder ruimte te krijgen. Wie nuanceert, is verdacht. Wie twijfelt, slap. En wie toegeeft dat de ander ergens een punt heeft, kan tegenwoordig beter meteen zijn partijpas inleveren. De politiek zou die verwijdering moeten overbruggen, maar lijkt vooral bezig de eigen achterban te laten applaudisseren. Bruggen bouwen levert kennelijk minder bereik op dan er eentje opblazen….

Een burgeroorlog is geen vaststaande toekomst. Toch maakt de gedachte aan een samenleving waarin groepen elkaar steeds minder als medeburger zien mij ongerust. Juist daarom verwacht ik meer van politici dan een gewonnen woordenwisseling. Een land is geen talkshow waarin je na een scherpe oneliner tevreden naar huis kunt. De mensen die tegenover elkaar zijn gezet, komen elkaar maandag gewoon weer tegen bij de bakker.

Dus blijf ik dit weekend met beide voeten op de grond. In Bochum hebben ze tenminste nog onderzocht waardoor de boel begint te deinen. Misschien moet Den Haag ook eens een constructeur uitnodigen. Die zal vermoedelijk adviseren eindelijk wat aan de verbindingen te doen. Tot die tijd spring ik alleen nog als Sparta scoort. Mocht daar iemand misselijk van worden, dan zingen we gewoon: ‘Wie niet springt, die komt van Zuid…..!’. Ik bedoel daar overigens niets mee, zij hebben ook gewoon recht op de LHBTIQ+ gedachte……

Tot volgende week, tot de volgende Wiekent!

Groeten,

Leen