Goedenmorgen allemaal,

Sinds mijn 59e verjaardag afgelopen zondag ben ik officieel begonnen aan mijn laatste jaar als vijftiger. Een confronterende gedachte. Nog 363 dagen voordat ik de ‘magische’ zestig aantik en definitief tot de categorie mannen behoor die bij het opstaan meer geluid produceren dan een startende klassieke tractor, er komt in ieder geval net zoveel rook uit de pijp. Gelukkig hebben mijn vrienden besloten dit heuglijke moment alvast uitgebreid te documenteren. Niet met een eenvoudige verjaardagskaart, maar met een heuse DE-LEEN-COURANT. Een krant vol persoonlijke herinneringen, anekdotes en foto’s uit een tijd waarin mijn haar nog wat weg had van de kuif van Elvis en mijn lever kennelijk over een onbeperkte houdbaarheidsdatum beschikte. Een prachtig cadeau, met een persoonlijke touch van iedereen apart……

Apart is ook de bijzondere voorliefde van Monica Geuze voor tomatenpuree. Niet verwerkt in een Italiaanse saus of een dampende pan spaghetti, maar rechtstreeks uit een tube. Als tussendoortje. Waar normale mensen een appel pakken of een handje nootjes, knijpt Monica kennelijk een tube geconcentreerde tomatenprut leeg alsof het een astronautenmaaltijd betreft. Ze verklaart overigens dat het haar niet om het ‘influencen’ gaat, ze verdient er niets mee, maar dat ze het gewoon lekker vind. ‘Het liefst spuit ze alles in één keer in haar mond leeg’, maar wat ze daarmee bedoelt, is bij Monica vaak moeilijk te doorgronden.  Ik wacht in ieder geval met belangstelling op de eerste influencer die een potje sambal als dagcrème aanbeveelt of fillers met olijfolie laat inspuiten…..

Christa Pike kreeg iets veel giftigers ingespoten , maar deze 50-jarige terdoodveroordeelde overleefde de twee doses van het dodelijke injectiemiddel. Misschien was het wel botox, haar gezicht werd namelijk eerst strak, alleen haar lichaam werd nooit stijf. Ze werd uiteindelijk in kritieke toestand naar het ziekenhuis gebracht, waarna de gouverneur verdere executies voorlopig stillegde. Een gruwelijke gang van zaken, maar ook een onthutsend staaltje Amerikaanse uitvoeringspraktijk. Zelfs wanneer men dertig jaar de tijd heeft om iets voor te bereiden, blijkt de procedure niet waterdicht, of in dit geval gifdicht. Ik blijf het luguber vinden…..

Net zo luguber als de interpretatie van de slogan ‘Flydubai, get you there’, waarbij vooral het woordje ‘there’ nogal ruim werd geïnterpreteerd. Dat was wat er voorviel bij een vlucht van Flydubai, waarbij het begrip vliegangst deze week een geheel nieuwe dimensie kreeg. Een Omaanse copiloot zou vanuit extremistische overtuigingen zijn gezagvoerder hebben neergestoken, om vervolgens een toestel vol, voornamelijk Israëlische passagiers, een enkeltje hiernamaals te bezorgen. Naar verluidt waren er bij een vorige werkgever al signalen van extremisme, maar kennelijk beschouwde personeelszaken dat als een vorm van ‘grenzeloze ambitie’. Gelukkig liep het goed af, al lijkt het me verstandig om bij de volgende veiligheidsinstructie niet alleen de nooduitgangen aan te wijzen, maar ook even te controleren of de piloten dezelfde bestemming voor ogen hebben. Want bij Flydubai wil je tenslotte wel een retourticket, en geen enkele reis naar Allah…..

Allah zal er vermoedelijk ook met verbazing naar hebben gekeken, want dichter bij huis was het afgelopen week eveneens een godgeklaagd circus. Letterlijk zelfs, want in Brielle streek het Magic Circus neer. Twee dagen lang clowns, acrobaten en mensen die de meest onmogelijke capriolen uithalen. Een verademing, want normaal gesproken moet je daarvoor naar een gemeenteraadsvergadering. Het grote verschil is dat je bij het circus tenminste weet wanneer je voor de gek wordt gehouden, alhoewel dat met asielzoekersoap en de 180 graden ommezwaai van ONS Voorne ook wel heel duidelijk was. Bovendien vertrekken de clowns na twee dagen weer, terwijl we met deze politieke variant nog vier jaar opgescheept zitten. En voor wie het allemaal wat te spannend werd, organiseerde Voorne aan Zee ook nog eens de Week zonder Speen. Een lovenswaardig initiatief, al lijkt het me verstandig om daarmee niet uitsluitend bij peuters te beginnen. Er lopen immers genoeg volwassenen rond die bij de geringste tegenslag onmiddellijk beginnen te janken. En in zo’n gemeenteraadsvergadering kunnen ze bij sommige raadsleden ook geen kwaad, want daar komt af en toe een onzin uit, het is beter dat dat de Courant niet haalt…..

In De-Leen-Courant zal het sowieso niet terecht komen. Daarin staan namelijk uitsluitend verhalen over een bijzonder charmante, intelligente, sportieve en buitengewoon bescheiden man. Althans, dat is de conclusie die ik er zelf na het lezen uit heb getrokken. Mijn vrienden hebben daar met hun anekdotes en foto’s ongetwijfeld een iets andere interpretatie aan gegeven. Maar wat een prachtig cadeau! Negenenvijftig jaar leven, lachen, genieten en af en toe een beslissing nemen die achteraf iets minder briljant bleek dan op het moment zelf. Gelukkig heb ik vrienden die me daar tot in lengte van dagen aan blijven herinneren. En zo begin ik vol goede moed aan mijn laatste jaar als vijftiger. Met een prachtige krant, een schat aan herinneringen en de wetenschap dat ik kennelijk voldoende heb uitgespookt om er een complete editie mee te vullen. Want als mijn vrienden over mijn eerste 59 jaar al een complete krant kunnen vullen, dan wordt mijn zestigste verjaardag geen feestje, maar een parlementaire enquête met gratis bier….!!

Tot volgende week, tot de volgende Wiekent!

Groeten,

Leen