Goedenmorgen allemaal,

Welgeteld 102 dagen heeft mijn sabbatical geduurd. Na mijn Sparta-uitstapje naar Benidorm in juni besloot ik dat het tijd was voor een Wiekent-pauze. Het schrijven ging me de laatste maanden ongeveer even soepel af als een gemeentelijke vergunningaanvraag op vrijdagmiddag. Waar ik normaal gesproken binnen twee uur een column uit mijn mouw schudde, zat ik inmiddels halve dagen naar een knipperende cursor te staren. Een schrijversblok aan mijn been. Maar vandaag heb ik besloten de draad weer op te pakken. Al blijft mijn bovenkamer even onvoorspelbaar als een Sparta-verdediging in blessuretijd…..

En wat blijkt? In mijn afwezigheid is de wereld er bepaald niet verstandiger op geworden. Sterker nog, ik had beter drie maanden kunnen blijven schrijven. Dan had er tenminste nog íémand geprobeerd er een beetje logica in te ontdekken. In Oekraïne vliegen de raketten nog altijd over en weer, het Midden-Oosten staat voortdurend op ontploffen en Donald Trump bestuurt Amerika alsof hij in een aflevering van The Apprentice zit waarin de complete wereldbevolking ontslagen kan worden. De internationale diplomatie lijkt inmiddels op een groepsapp van gescheiden ouders. Iedereen schreeuwt, niemand luistert en uiteindelijk zijn de kinderen de klos. Ondertussen investeren we honderden miljarden in kunstmatige intelligentie, terwijl het wereldwijde tekort aan natuurlijke intelligentie inmiddels alarmerende vormen aanneemt.

En dan Nederland. Het kabinet-Jetten beleefde zijn eerste zomer als minderheidskabinet. Dat is ongeveer hetzelfde als met dertien schoonmoeders een IKEA-keuken in elkaar zetten. Iedereen heeft een mening, niemand leest de handleiding en uiteindelijk staat de koelkast in de badkamer. De woningnood is nog altijd niet opgelost, het elektriciteitsnet zit voller dan het ontbijtbuffet van een all-inclusivehotel in Benidorm en de stikstofcrisis is inmiddels zo ingewikkeld dat zelfs de koeien niet meer weten of ze nog mogen schijten. Tijdens Prinsjesdag kregen we te horen dat onze koopkracht gemiddeld met 0,1 procent achteruitgaat. Een knap staaltje Haagse rekenkunde. Je betaalt meer, krijgt minder en moet vervolgens dankbaar zijn dat het allemaal nog veel erger had gekund. Het lijkt verdacht veel op een abonnement bij de sportschool. Je wordt ieder jaar lichter, maar uitsluitend in je portemonnee.

Gelukkig was er ook nog sport. Tadej Pogačar won zijn vijfde Tour de France en Mathieu van der Poel pakte de slotetappe in Parijs. Pogačar fietst inmiddels zo hard dat de Franse politie overweegt hem een trajectcontrole om zijn nek te hangen. En Sparta? Daar begon het nieuwe seizoen uiteraard weer met de traditionele combinatie van hoop, zelfoverschatting en de wetenschap dat je als supporter beter geen afspraken kunt maken met je cardioloog tijdens de competitie.

Ondertussen beleefde Brielle een zomer die eveneens weinig ruimte liet voor verveling. Op de laatste zondag van juli veranderde onze historische binnenstad tijdens Brielle Blues opnieuw in één groot muzikaal paradijs. Negentien bands, drie podia en duizenden bezoekers genoten van internationale blues, koude biertjes en een evenement waarvoor je nog altijd geen tweede hypotheek hoeft af te sluiten. Een prestatie op zich, want tegenwoordig betaal je op menig festival meer voor een smashburger dan voor een retourtje Ryanair naar Barcelona.

Maar de gemeente besloot dat het na al die gezelligheid wel weer tijd werd voor wat historische authenticiteit. De Catharinabrug werd ontmanteld en de Julianabrug ging dich ten de Rode Brug (en niet Molenbrug zoals hij nu heet op verkeersborden). Daarmee werd Brielle opnieuw een vrijwel onneembare vesting. In 1572 hadden de Watergeuzen nog een ram nodig om binnen te komen. Tegenwoordig volstaat een defecte brug en een verkeersregelaar met een oranje hesje. Alva zou jaloers zijn geweest.

En alsof de zomer nog niet genoeg spektakel had opgeleverd, komen vandaag duizend zangers naar Brielle voor het Korenfestival De Watergeus. Duizend mensen die tegelijkertijd hun mond opentrekken. Dat is zelfs voor een gemiddelde gemeenteraadsvergadering een indrukwekkend aantal. Het verschil is dat er vandaag waarschijnlijk wél naar elkaar geluisterd wordt.

Zelf heb ik de afgelopen maanden overigens ook niet stilgezeten. Van Benidorm tot Bangkok, van Koh Samui tot Hongkong. Een kleine wereldreis om de geest leeg te maken, de band met m’n dochter te versterken en te ontdekken dat de andere kant van de wereld toch ook een beetje ‘Thuis’ voelt…

En morgen word ik ook nog eens 59. De leeftijd waarop je ’s morgens wakker wordt met blessures waarvan je niet eens wist dat je ze de avond ervoor had opgelopen. Waarop een avondje stappen langer herstel vergt dan een gemiddelde knieoperatie en waarop je begint te begrijpen waarom je vader vroeger altijd vertelde dat ‘vroeger, alles beter was’…….

En zo zijn we 102 dagen verder. De wereld staat nog steeds in brand, Den Haag probeert die te blussen met een lekke tuinslang en Brielle heeft uit voorzorg bina alle bruggen opgehaald. Hoog tijd dus om mijn schrijversblok definitief overboord te gooien en de draad weer op te pakken.

Of dat volgende week opnieuw lukt, durf ik niet te beloven. Mijn bovenkamer is tenslotte net zo betrouwbaar als een verkiezingsbelofte, een Sparta-voorsprong en een Brielse ophaalbrug bij elkaar.

Maar mocht ik opnieuw vastlopen, dan heb ik inmiddels een uitstekend excuus: ik noem het gewoon een sabbatical. En als ik over 102 dagen nog steeds niets geschreven heb, kunnen jullie ervan uitgaan dat ik de draad niet meer heb kunnen vinden. Waarschijnlijk ligt hij ergens in Brielle, aan de verkeerde kant van een afgesloten brug…..

Tot volgende week, tot de volgende Wiekent!

Groeten,

Leen