Goedemorgen allemaal,

Soms zegt een getal meer dan duizend woorden. Tienduizend weergaven. Een absoluut record voor de ‘Wiekent Leen?’. Niet omdat de column zo briljant was, maar omdat het onderwerp blijkbaar pijn deed op precies de juiste plek. De ‘gezagscrisis’. Dat woord waar bestuurders jeuk van krijgen, maar waar burgers massaal op klikken. Blijkbaar zijn we met velen die het gevoel hebben dat dit land ergens onderweg is gestopt met leidinggeven en dus compleet stuurloos is.

Dat succes is geen reden tot borstklopperij, maar tot reflectie. Want als tienduizend mensen blijven hangen bij zo’n stuk, dan is het geen mening meer, maar een signaal. Alleen jammer dat signalen in Nederland meestal worden doorgeschoven naar een commissie of een werkgroep, en vaak strandt in onwil of de spreekwoordelijke doofpot.

Gelukkig is niet alles crisis. Soms duikt er ineens iets op dat totaal niet past in de moreel vermoeide ‘nieuwsjungle’. Zoals dat Instagram-account @mygirlfriendharriet van een Amsterdamse jongen die zijn liefde filmt: een Engels meisje dat verhuist naar haar vriend in Amsterdam, en keihard Nederlands leert, straalt van geluk en samen met hem een soort onschuld uit, die je bijna vergeten was. Gewoon twee mensen die het fijn hebben met elkaar. Hij plaatst de video’s op het account en ze weet nergens van. Het is bijna verdacht geworden, zoveel liefde en normaliteit. Misschien wel het meest hoopvolle nieuws van 2026….een aanrader.

Daarna schakelden we moeiteloos weer terug naar het absurde. Skischansspringers die hun penis laten injecteren met hyaluronzuur om een groter pak te krijgen en daardoor verder te vliegen. Topsport anno nu: niet trainen op kracht of techniek, maar op volume. Dat volume telt alleen voor de penis overigens, want anders kon ik zelf ook wel eens een vlucht wagen op nieuwjaarsdag in Garmisch-Partenkirchen. Dat hyaluronzuur is een stof die ik ken van injecties tegen knie-artrose, ik heb echter nooit geweten dat ik er eentje extra had moet laten zetten in mijn ‘Kleine Leen’ dan had ik er dubbel plezier van gehad. Nu heb ik een kunstknie……

Maar wie dacht dat het alleen maar lachwekkend bleef, werd ruw wakker geschud door België. Een man die zeven jaar werd opgesloten door zijn vrouw. In een hondehok. In een kelder. In een tuinhuis. Geslagen, uitgehongerd, gedwongen hondenuitwerpselen op blote voeten op te ruimen. Het leest als een slechte grap, maar het was realiteit. En opnieuw dezelfde vraag: waar was iedereen? Buren, instanties, autoriteiten. Niemand zag iets, niemand deed iets, iedereen wist achteraf precies hoe erg het was. Het kan toch nooit alleen die slechte adem zijn geweest…..

En daar zijn we weer. Bij dat patroon. Wegkijken, bagatelliseren, achteraf verklaren. Ook politiek gezien blijft het herkenbaar. Een minderheidskabinet dat vooral gaat uitblinken in voorzichtigheid. Veel overleg, weinig richting. Besturen alsof elk besluit een persoonlijke aanval is. Het is een kabinet dat vooral zal bewijzen waarom minderheid niet alleen een zetelverdeling is, maar ook een mentale toestand.

Toch hoeft het verhaal hier niet te eindigen in somberheid. Want verandering hoeft niet altijd uit Den Haag te komen. Soms begint gezag weer lokaal. In gemeenten. In partijen waar mensen nog weten wie ze vertegenwoordigen. Maart 2026 lijkt ver weg, maar wie nu al denkt dat stemmen geen zin heeft, levert het gezag alvast vrijwillig in…..ik heb mijn keuze in ieder geval gemaakt.

En zo sluiten we weer aan bij het begin. Tienduizend weergaven. Tienduizend mensen die dachten: dit klopt. Dat gevoel verdwijnt niet vanzelf. De vraag is alleen of we het blijven wegklikken, of er iets mee doen. Want een land kan best tegen een grapje, een liefdeskoppel en zelfs tegen een opgepompte skischansspringer. Maar zonder gezag blijft er weinig over om op te landen………

Tot volgende week, tot de volgende Wiekent!

Groeten Leen.