Goedemorgen allemaal,

Het is vandaag, zaterdag 16 mei, volgens de mysterie van je geboortedag, ‘De Dag van de Flamboyante Flair’. Dat zal voor mij een flinke opgave zijn om flamboyant te zijn in de ‘Wiekent Leen?’, aangezien mijn vormcrisis nog niet helemaal voorbij is. Een beetje flair daar zou ik al heel gelukkig mee zijn. De nieuwsberichten die geschikt zijn voor mijn feuilleton, liggen namelijk niet voor het oprapen. Over ellende en negativiteit zou ik alleen al over vorige week een compleet boek kunnen schrijven, maar die sla ik over. Geen verhalen over oorlogen, AZC’s, belastingen, energiecrisissen, klimaatsluitingen, woningtekorten, veiligheidsissues en kabinet Jatten…..

En daarmee zadel ik mezelf op met een schier onoplosbaar probleem. In de coronatijd, toen ik deze rubriek begon, waren ze met gemak te vinden de positieve, grappige of zelfs hilarische berichten. Toen was heel de wereld ervan overtuigd, dat we dat nodig hadden om door de crisis te komen. Nu, 5-6 jaar verder, lijkt de hele wereld negatief en wordt er vooral veel gewezen. Elk bericht wat de wereld ingeslingerd wordt, heeft ook negatieve commentaren of reacties. Zelfs als er wat leuks of goeds gebeurd……

Ik wijd mijn vormcrisis echt rechtstreeks aan het gebrek aan ‘feel good’ of hilarische berichten. Daar kan ik wat mee, daar begint mijn toch al chaotische brein, te excelleren, slaat mijn brein op hol. Woordgrappen daar ga ik ook erg goed op, een goed geplaatste woordgrap, krijgt van mij steevast applaus…..

Goed, hoe ga ik deze crisis het hoofd bieden? Ik heb besloten, niet te wachten op goede berichten, maar er naar op zoek te gaan. Gewoon een beetje lachen is al genoeg. Om te beginnen ga ik vanavond naar een opkomende Rotterdamse cabaretier, Tim Hartog in het Oude Luxor. Ik heb wat recensies gelezen, wat fragmenten voorbij zien komen, en ik verwacht een leuke avond te hebben. Dat moet ‘inspirational’ werken dat kan niet anders….

Misschien wel net zoveel inspiratie als de Fatbiker die er alles voor deed om op de plaats van z’n beoogde bestemming te komen. Met z’n elektrische ‘Mad Max’ fiets reed hij tien minuten op de vluchtstrook van snelweg A16, en nam daarmee een aanloop om de van Brienenoordbrug te bestormen. Daar werd hij echter door de politie staande gehouden, en na een goed gesprek van de weg gehaald. Met de auto vind ik het al een uitdaging die brug, het zegt echter genoeg over de mentaliteit van de meeste fatbike bestuurders. Ongeremd, niets ontziend en schijt aan de hele wereld. Waarschijnlijk was de bestuurder nog verontwaardigd ook toen hij staande werd gehouden. ‘Wat, Wat, Wat….waarom jij zó praat???, ik neuk je De Moeder!!!’ was z’n reactie,  maar dat is een aanname dat moet ik eerlijk toegeven, wel gebaseerd op enige eerdere ervaringen…..

Een Amerikaan met een bedrijf in restauraties van gietijzeren kookgerei, had een heel ander ervaring deze week. Hij gebruikt zwemnoodles, die overigens heel erg lijken op een uit de kluiten gewassen Nibb-it stick, om z’n kookgerei mee te verpakken zodat het onbeschadigd de klant bereikt. Hij besteld deze zwemnoodles echter weer bij Walmart, en die verzend ze, en dat is wel hilarisch, opgevouwen per stuk in een grote doos. Deze Amerikaan had er echter 240 besteld en Fedex kwam ze in twee deelleveringen brengen. De eerste truck zat vol met 160 dozen en de volgende dag kwam er nog één met 80 dozen. De beelden zijn echt te grappig, en de Amerikaan noemt het ‘het domste wat ie ooit heeft gezien’. De verzendafdeling van Walmart zag duidelijk het ‘overkoepelende plaatje’ niet helemaal. Ik vergelijk het met een maaltijd spaghetti, waarin elke afzonderlijke sliert wordt uitgeserveerd per bord….

Misschien stel ik me ook gewoon aan, en is de wereld nog exact even maf als altijd, alleen moet je tegenwoordig wat dieper graven tussen alle collectieve verontwaardiging door. Misschien zit het probleem niet in het gebrek aan hilariteit, maar in mijn eigen algoritme, dat denkt dat ik permanent geïnteresseerd ben in rampspoed, boze burgers en mannen met profielfoto’s in zonnebrillen die “WORD WAKKER!!!” roepen vanaf een toetsenbord in Voorne aan Zee. Terwijl het echte leven natuurlijk nog steeds prachtige onzin produceert.

Zoals het nieuws dat onderzoekers deze week serieus hebben onderzocht waarom meeuwen steeds agressiever patat jatten van toeristen, alsof daar ooit twijfel over bestond. Dat is geen onderzoek, dat is bevestigen wat iedere strandganger sinds 1978 al weet. Ik vertrouw een meeuw sowieso voor geen meter; dat is gewoon een duif die naar de sportschool is geweest en een cokeprobleem heeft. Misschien moet ik daar mijn inspiratie zoeken. Niet in het grote wereldnieuws, maar in de totale onzin aan de randen ervan. Daar waar de mens nog gewoon hopeloos staat te klooien, en gelukkig maar. De wereld is niet minder absurd geworden. Ik keek gewoon de verkeerde kant op………

Tot volgende week, tot de volgende Wiekent!

Groeten,

Leen