Goedemorgen allemaal,

Wederom moest ik vorige week een Wiekent overslaan. Maar nu was een drukke agenda niet de basisoorzaak. Ik kampte met het grote angstfenomeen van elke zichzelf respecterende schrijver, namelijk een vormcrisis. In de schrijverswereld spreekt men van een ‘schrijversblok’. Ik heb vorige week in alle standen achter mijn laptop ‘gehangen’ maar geen fatsoenlijke alinea kwam uit mijn vingers. Linksom of rechtsom, ik zat in de verwurgende houdgreep van ‘The Block’. Inspiratieloos besloot ik mijn laptop dicht te klappen en zelfs niet eens een poging op zondag te doen. Soms is loslaten dan de enige manier om weer houvast te krijgen…..

Misschien kwam het wel door de marcherende geuniformeerde SS’ers langs mijn huis vorig weekend, waardoor de lamlendigheid toesloeg. Nee ik kies liever voor een gitaar dan een geweer, als ik iets te vieren heb en ben überhaupt geen fan van de ‘Battle’ tijdens het bevrijdingsfestival. Naar het schijnt nemen we maandelijks ongeveer 2000 door oorlog getraumatiseerde asielzoekers op in ons land en schieten wij erop los in een grote mensen toneelstuk over de Tweede Wereldoorlog, om te herinneren en niet te vergeten, zodat we kunnen zeggen in een grote toespraak bij de Nationale ‘bekladde genocide’ Herdenking op de Dam……’Dit nooit meer!!’

Nou, de gemiddelde Nederlander maakt zich als het over de huidige oorlogen in de wereld gaat, alleen nog maar druk over de vliegonzekerheid, ticketprijzen en de brandstofcrisis. Oja, en sinds gisteren over de ‘Nibb-it rings’. Want die gaan verdwijnen na 77 jaar. Fabrikant Cheetos haalt ze uit het assortiment. ‘Het de hoogste tijd voor het laatste rondje..!’ zegt Cheetos in een wereldwijd persbericht. De fans zijn boos en van hun apropos, vooral door het wegnemen van een stukje jeugdherinneRING. Toch is er nog wat positiefs over te melden. De Nibb-it Sticks mogen blijven, die hebben deze ‘uitzetprocedure’ overleefd, die blijven hun status houden…..

Dat kan niet gezegd worden van het kartonnen rolletje in de kern van de WC-rol. Die gaat gewoon verdwijnen. Fabrikant Edet heeft een revolutionaire nieuwe WC-rol bedacht en getest, zonder de kartonnen kern. De WC-rol houder hoeft niet aangepast te worden, en alleen al in Nederland scheelt dat 3 miljard rolletjes per jaar. Eeen significante grondstofbesparing, die alleen de knutselende kleuterjuffen hard treft. Zij moeten op zoek naar vervangende materialen. Toch wordt een oude discussie niet opgelost: ‘Hangt het eerste velletje voor- of achterlangs?’. Na wat onderzoek kwam ik erachter dat 70% voorhangers zijn, en blijken deze mensen als persoonlijkheid georganiseerd en dominant te zijn. Terwijl de ander 30% artistiek, rustig en betrouwbaar zijn. Ik kan jullie melden dat ik een voorhanger ben….

Dat zal de 115 opvarenden op een cruiseschip van de Amerikaanse rederij Princess Cruises een worst wezen, of het voor- of achterhangers zijn. Zij trekken er toch nu twee volle rollen per dag doorheen, aangezien ze zijn getroffen door het noro-virus dat ernstige buikgriep veroorzaakt. Het doet me een beetje denken aan de Netflix documentaire ‘The Poopcruise’, waar er door een stroomstoring op een cruiseschip, de toiletten niet meer werkten en na enige tijd verstroomden in de hutten. Toch kunnen we de mensen met het norovirus een hart onder de riem steken, het namelijk lang niet zo erg als het Hantavirus. Dat vaak dodelijke virus, overgebracht door knaagdieren en met name hun urine en uitwerpselen, was de oorzaak van de dood van drie opvarenden op een Nederlands Patagonia cruisschip. Bij hen speelt het toiletpapier helemaal geen rol meer…..

Als ik het bovenstaande nog eens op me in laat werken, kan ik alles het beste als volgt samenvatten.  Terwijl de één nationaal in de rouw is om een verdwenen Nibb-it, de ander complete karakteranalyses loslaat op de stand van een wc-rol en ergens op zee 115 mensen synchroon hun ingewanden aan het herverdelen zijn over een cruisedek, zit ik mezelf af te vragen waarom ik überhaupt nog probeer hier een diepzinnige column van te maken. Misschien was mijn schrijversblok vorige week helemaal geen mentale storing, maar gewoon het laatste werkende alarmsysteem in mijn bovenkamer dat keihard op rood sprong: “Leen, kap ermee, zelfs wij krijgen dit niet meer logisch uitgelegd.” Want als de mensheid anno nu meer emotie voelt bij een chipsring dan bij échte oorlogen, dan ben niet ík in een vormcrisis beland… maar de complete mensheid.

Tot volgende week, tot de volgende Wiekent!

Groeten,

Leen