Goedemorgen allemaal,
Vandaag verschijnt voor jullie de 222ste ‘Wiekent Leen?’. Een getal om te vieren? Nee, maar ik vroeg me vanochtend af, hoe vaak ik hier in mijn kantoortje al op ‘overwegend’ zaterdagochtend heb gezeten, me klaarmakend voor een nieuwe Wiekent. Bakkie koffie erbij, met een eierkoek. Halverwege deze reis was dat af en toe nog een bakske koffie met mijn Brabantse avontuur, en daarna begint altijd het grote staren, naar het scherm. Verbindingen zoeken, kruisverbanden leggen en dan rammen op dat toetsenbord. Het is een ‘way-of-living’ zullen we maar zeggen…..
Dat geldt voor Sophie van Krieken ook. Zij zorgt voor kamelen, en melkt ze als ze volwassen zijn en kamelenmelk kunnen produceren. Op een kamelenmelkerij in het Brabantse Berlicum lopen zo’n honderd kamelen rond, die gemolken moeten worden. Het is de enige kamelenmelkerij van Europa, en ik wist serieus niet dat kamelen gemolken konden worden. Zit er in die twee bulten dan volle en halfvolle melk, dacht ik eerst, maar dat blijkt gewoon vet te zijn. Uiteraard zijn het alleen de drachtige vrouwtjes of die een kalf hebben, die melk geven. Twee bulten hebben ze allemaal, dus ze zijn eigenlijk alleen te herkennen aan een Cameltoe……
Alsof dat nog niet genoeg wereldnieuws is om je zaterdagochtendkoffie met kamelenmelk zuur van te maken, besluit onze eigen koning ook nog even op werkbezoek te gaan bij Donald Trump in Washington. Een ontmoeting die ergens voelt alsof je je schoonouders uitnodigt, maar ze vervolgens in een All You Can Eat spareribs-restaurant dumpt en hoopt dat het gesprek vanzelf dood bloedt. Onze Willem-Alexander, keurig in pak, naast een man die nog steeds denkt dat diplomatie hetzelfde is als een vastgoeddeal in Atlantic City. Handjes schudden, glimlachen voor de foto en ondertussen hopen dat niemand begint over windmolens, NAVO-bijdrages of wie nou eigenlijk de grootste is. Het blijft bijzonder: een koning die op bezoek gaat bij iemand die zichzelf eigenlijk ook een beetje koning of misschien wel keizer vindt……
En alsof dat decor nog niet grotesk genoeg is, schijnt Trump plannen te hebben om in Washington een eigen overwinningsboog neer te zetten. Een soort Amerikaanse versie van de Arc de Triomphe, maar dan groter. Natuurlijk groter. Alles moet groter. Breder, hoger, indrukwekkender en vooral: zichtbaarder vanuit zijn eigen woonkamerraam. Het is de ultieme vorm van zelfverheerlijking: niet wachten tot de geschiedenis je eert, maar alvast zelf het monument bestellen. Napoleon ging hem voor, de vergelijking is zo treffend……
En terwijl daar z’n ego om de Potomac cirkelt, deed Artemis II een soortgelijk rondje, maar dan net iets verder van huis. Gewoon even om de maan heen, alsof het woon-werkverkeer betreft tussen Brielle en de Brienenoordbrug. ‘File bij Lagrangepunt L1, ik kom wat later thuis schat.’ Het idee dat we inmiddels zo ver zijn dat een tripje rond de maan bijna klinkt als een ommetje met de hond, is ergens geruststellend en tegelijkertijd licht verontrustend. Want laten we eerlijk zijn: wij krijgen het al niet voor elkaar om een trein op tijd in Eindhoven te laten aankomen, maar we sturen wel doodleuk mensen richting een hemellichaam op 384.000 kilometer afstand, om foto’s te maken. Maar ook te plassen en poepen in een zakje, want het ruimtetoilet van 19 miljoen dollar weigerde te functioneren…..
Terug op aarde is het gewoon weer business as usual. Een toestel van KLM dat moet terugkeren naar Schiphol na een botsing met een reiger. Geen wereldpolitiek, geen ruimtevaart, maar gewoon een vogel die besluit dat het luchtruim ook een soort fietspad is. En dan ligt ineens alles stil. Dat is toch prachtig? Je kunt de halve wereld overvliegen, maar uiteindelijk ben je overgeleverd aan een dier dat ook in een zakje zou moeten poepen……..
En ergens is dat geruststellend. Want zolang zelfs de meest geavanceerde systemen nog kunnen worden ontregeld door iets simpels, is er hoop voor de rest van ons. Voor mensen die op zaterdagochtend naar een scherm zitten te staren, met een bakkie koffie en een eierkoek, en denken: waar begin ik in ‘hemelsnaam’ aan?
Nou, hieraan dus. DE 222ste Wiekent Leen.
Een nummer dat nergens voor staat, behalve dat ik blijkbaar gewoon doorga. Zonder plan, zonder routekaart, maar met voldoende verhalen om iedere week weer iets van te bakken.
En als het een keer niet lukt, dan geef ik gewoon de reiger de schuld………..
Tot volgende week, tot de volgende Wiekent!
Groeten,
Geef een reactie