Wiekent Leen? (nr. 14, jaargang 5)
Goedemorgen allemaal,
De kruitdampen na Kalknacht en 1-April zijn weer opgetrokken en week veertien had ook maar zes dagen, 2 April bestaat natuurlijk niet. Woensdag waren we in Brielle één oorlog rijker, namelijk één dag gelicht uit de Tachtigjarige Oorlog. Je kan het je bijna niet voorstellen, dat zo’n oorlog gewoon tachtig jaar kon duren. Echter een kleine rekensom leert dat het gewapende conflict tussen Israël en Palestina ook al sinds 1948 bestaat. Die tikt ook al bijna de tachtig jaar aan. We zitten sowieso weer lekker in de oorlogen en behalve de tanende dreiging van Iran als kernmacht heeft het weinig goeds opgeleverd. Geleid door een ‘oranje’ geschminkte, uit de heup schietende cowboy is Amerika samen met Israël de wereldorde door elkaar aan het schudden. Wat merken wij ervan? De eurocijfertjes van de pomp van het selfservice tankstation draaien zo hard, dat we over een paar maanden met het maximale bedrag van tweehonderd euro, de tank niet vol krijgen. Je staat erbij en kijkt ernaar, en hebt de neiging om RUSSTTAAAGGGHH te roepen…..
Precies wat Tommy Beugelsdijk straks roept in de gemeenteraad. Hij heeft op de valreep een huis gevonden in Den Haag, waardoor hij op 1 April geïnstalleerd kon worden als raadslid. Net als mijn collega’s van BVNL in de raad van Voorne aan Zee. Zij werden ook op 1 April, in de Catharijnekerk beëdigd. Uit de eerste hand heb ik gehoord dat de fractievoorzitter in de kerk onverwachte steun heeft gekregen van een ‘hogere macht’. Die was namelijk zo teleurgesteld in het grondpersoneel van de gemeenteraad de afgelopen vier jaar, dat hij z’n onvoorwaardelijke steun aan BVNL heeft toegezegd, de partij van de toekomst. De symboliek straalt er vanaf. Met de pasen voor de deur, dat symbool staat voor nieuw leven, hoop en de overwinning op de dood…..een wederopstanding die menig Briellenaar herkent op de dag die niet bestaat.
En een symbolische wederopstanding die ik met deze column ook nodig lijk te hebben. Ik had net nog het idee om het verhaal van de ééndagshaantjes te beschrijven, maar naarmate ik vorderde werd mijn gemoed triester en triester. Toen moest ik even aan de woorden van een vriendin, vorige week denken. ‘Er mag wel weer wat meer ondeugendheid in de Wiekent’s!’ En tegelijkertijd viel mijn oog op het artikel van Sharon Stone, die klaagt over gebrek aan mysterie bij seksscènes. Televisie- en filmmakers zijn de kunst van het subtiel verleiden kwijtgeraakt. Met het kruisen van de benen in de film Basic Instinct, zette ze de hele wereld op een hele andere manier in lichterlaaie….
Zonder dat er iets expliciet gebeurde. Gewoon een spel van kijken en niet-kijken, van beloven en nét niet geven. En misschien is dat wel precies waar het tegenwoordig aan schort: de spanning van wat kan gebeuren, in plaats van wat er al pontificaal ligt. Want laten we eerlijk zijn, wederopstanding is een prachtig woord. Met Pasen denken we dan braaf aan hoop, nieuw leven en het lege graf. Maar ergens, diep vanbinnen, weet iedereen dat wederopstanding ook gewoon iets heel aards kan betekenen. Iets dat zich, laten we zeggen, niet altijd aan kerkelijke tijden houdt….
Misschien is dat ook wel de reden dat we massaal eieren gaan zoeken. Niet alleen omdat ze verstopt liggen in de tuin, maar omdat we blijkbaar toch een lichte voorkeur hebben voor het jagen, het ontdekken… en een klein beetje ondeugendheid op z’n tijd.
Dus terwijl de wereldorde wankelt, de benzineprijzen stijgen en de gemeenteraad zich opmaakt voor het volgende hoofdstuk, is mijn bescheiden advies: houd het een beetje spannend. Niet alles hoeft meteen blootgelegd. Laat af en toe iets te raden over.
En mochten er dames op tweede Paasdag toevallig ergens op een terras een uitdagende blik met mij kruisen, dan zou het fantastisch zijn om met een subtiele beweging nét een tipje van de paassluier prijs te geven……dan weet je gewoon: dat zorgt voor een stevige wederopstanding…
Tot volgende week, tot de volgende Wiekent!
Groeten,
Geef een reactie