Goedenavond allemaal,

Het is in ieder geval lekker voor de reacties hieronder dit verhaal, negatieve reacties zijn tenslotte ook reacties, maar deze column had beter de kop kunnen hebben ‘Hoe was het Wiekent Leen?’. Daarmee zou ik echter de afgelopen week 12 tekort doen, dus we laten het gewoon bij de oude titel en neem alle ‘collateral damage’ voor lief. Ik had namelijk gisteren een reisdag uit het Oostenrijkse Gerlos, waar ik afgelopen week mijn toevlucht heb gezocht. Het jaarlijkse week-twaalf uitje, wat ik met mijn vrienden heb, en waar ik altijd zelf mijn batterij weer oplaad. De vakantiegangers van week-11-ga-voor-jezelf zijn dan net weg, een mooi begin van mijn hoogstestage om weer een jaar te kunnen knallen met het schrijven en natuurlijk mag m’n werkgever er ook van profiteren. Er kwam nu echter nog een dimensie bij, en dat was het afwachten van de gemeenteraadverkiezingsuitslag.

Die uitslag werd naarmate de woensdag vorderde toch nog spannend. Ik wist totaal niet wat ik kon verwachten, maar bleef de teller uiteindelijk op 132 voorkeurstemmen steken. Dat betekende binnen mijn partij BVNL de vierde plaats. Aangezien er drie zetels zijn te verdelen, heb ik in ieder geval geen zetel verworven in de gemeenteraad. BVNL is gegroeid van twee naar drie, dus dat is een acceptabel resultaat. Mijn belofte van de dinsdagavond aan mijn vrienden om de gehele Cin Cin op een rondje te trakteren als ik in de gemeenteraad zou komen, hoefde ik in ieder geval niet na te komen. Ik moet een ieder die niet op me hebben gestemd, daarvoor bedanken en dat zijn er veel, heel veel! De 131 stemmers die mij wel het rode potlood cirkeltje gunden, moet ik bedanken voor het vertrouwen dat ze in mij hadden. Ik blijf bij de partij betrokken als ‘fractieondersteuner’, misschien is daardoor de voorkeurstem niet helemaal weggegooid.

Op het stemformulier van Voorne aan Zee stonden in ieder geval geen namen als Hittler en Zielinski, zoals dinsdag bij de Franse Gemeenteraadsverkiezingen in het plaatsje Arcis-sur-Aube, op zo’n 160 kilometer van de hoofdstad Parijs. De stemmers konden kiezen tussen Charles Hittler en Antione Zielinski voor het burgemeesterschap, en dat heeft al wat opmerkelijke krantenartikelen gegeven, met quotes zoals: ‘37% van de inwoners van Arcis-sur-Aube zijn Hittler-aanhangers!’. In de laatste peilingen ging Hittler voorop, en na het tellen van de stemmen bleek hij met 431 stemmen z’n ambt te behouden.

Waarmee maar weer eens bewezen is dat de geschiedenis zich niet herhaalt, maar af en toe wel een bijzonder slechte sense of humor heeft. En terwijl ik daar in Gerlos zat, met een biertje in m’n hand en een uitslag die nét niet genoeg was voor een zetel maar wel genoeg voor een goed verhaal, besefte ik iets belangrijks: politiek lijkt verdacht veel op après-ski. Iedereen begint vol goede moed, halverwege weet niemand meer precies waarom ze ook alweer begonnen zijn, en aan het eind staat er altijd iemand op de tafel die denkt dat hij gewonnen heeft.

Ik stond niet op de tafel. Ik stond ernaast. Met 132 stemmen en een lege portemonnee die opvallend genoeg nog steeds geen rondje Cin Cin hoefde te trekken. En eerlijk is eerlijk: dat voelt een beetje als net naast de schnitzel grijpen terwijl je al twee uur in de rij staat. Je hebt honger, je hebt hoop, en uiteindelijk krijg je… een droog broodje kaas en de belofte dat je ‘volgend jaar meer kans hebt’.

Maar goed, laten we het positief bekijken. Ik ben geen raadslid geworden, dus ook geen krantenkop met dubieuze historische associaties. En dat is in 2026 blijkbaar ook al winst, met mijn verleden als nachtburgemeester. Dus voor nu blijf ik gewoon doen waar ik goed in ben: schrijven, zeuren, en op afstand commentaar leveren op mensen die wel beslissingen moeten nemen. Dat is tenslotte de veiligste vorm van democratie.

En wie weet…
misschien sta ik volgend jaar wel op die tafel.

Niet omdat ik gekozen ben, maar omdat iemand eindelijk dat rondje Cin Cin heeft betaald……

Tot volgende week, tot de volgende Wiekent!

Groeten,

Leen