Goedemiddag allemaal,

Zo, dat was hem dan, 2024 zit erop. Column-technisch gezien, is het nummer 54 die klaar ligt onder mijn vingers, rustend op het toetsenbord. Top 2000 nog steeds op de achtergrond, we zijn aanbeland bij Bitter Sweet Symphony van The Verve op nummer #102, die ook op mijn lijst stond. En dat is het zeker, het leven, een bitterzoete symphonie. ‘I let the melody shine, let it cleanse my mind, I feel free now….!’ De mooiste zin uit het nummer vind ik persoonlijk. Muziek kan namelijk zo helend werken. En in de wereld die 2024 heet valt er zeker heel wat te helen, je vraagt je alleen af of er wel genoeg muziek bestaat om het helingsproces af te ronden?

Ik denk van niet, sommig leed is zo heftig, en aangedaan door de zogenaamde ‘vijand’, dat dat minstens drie generaties nodig heeft om weer te helen. Haat die ik me zo goed kan voorstellen, als je met je net gedode hele jonge kind in je armen staat, totaal ontredderd. Dat gaat nooit meer weg, het is iets wat wij ons niet kunnen voorstellen, alhoewel de ouders van de 9-jarige André uit Maagdenburg ook diepe haat zullen voelen voor de dader, de Saudische 50-jarige psychiater. Zolang mensen dit elkaar aan kunnen blijven doen, komt het niet goed in deze wereld….

Lekker negatief ben je Leen, hoor ik iedereen denken. Ja, de ‘Wiekent Leen?’ zou van origine positiviteit moeten brengen, daar heb ik hem ooit, als tegengif voor die hele negatieve Coronatijd, voor gestart. Maar laten we eerlijk zijn, onze Ik-heb-er-geen-actieve-herinnering-aan-Mark-Rutte, tegenwoordig Secretaris-Generaal van de NAVO, roept op om ons weer tot de tanden te gaan bewapenen, weer terug in de ‘oorlogsmodus’ te gaan. ‘Belfast Child’ van de Simple Minds op nummer #96, klinkt toepasselijk keihard door de boxen, of we inderdaad weer terug zijn in de tijd van bloedvergieten en lege straten, bang voor het gevaar dat dreigt.

Ik heb getwijfeld over hoe ik mijn Jaaroverzicht aan zou vliegen. Ga ik het hebben over de diverse nieuwsfeitjes die zo in die 52 nummers voorbij zijn gekomen? Ik had al een lijstje met onderwerpen. Ik had kunnen schrijven dat ik dit jaar vier keer over de Satisfyer heb geschreven, waarbij ik steeds de fout maakte dat ik dacht dat je er batterijen voor nodig had. Het motto is echter ‘Opladen om te ontladen…!’ Ik had ook kunnen schrijven dat ik in twee nummers het stomen van de vagina en de penis als nieuwe trends van 2024 heb beschreven. Met de geslachtsdelen boven een met kokend warm water en kruiden gevulde schaal hangen, geeft toch een bepaald niet te negeren beeld. Ik vergeleek het met een reclame. Een beetje van mezelf en een beetje van Maggi!! Zelfs een op zich leuk nieuwsfeitje, namelijk het viraal gaan van het Hawk Tuah meisje heeft een negatieve keerzijde. Mensen om haar heen, belust op geld, hebben dik geld verdiend aan een pump-en-dump actie van de cryptomunt de ‘HAWK’, waardoor vele mensen miljoenen geld verloren.

Daarnaast had ik nog op mijn lijstje opgeschreven: Woke, polarisatie en cancellen. Eigenlijk kunnen we dat gewoon ‘het voeren van mini-oorlogjes’ noemen. Via de diverse media worden kleine oorlogen uitgevochten, en worden mensen soms ook getekend voor het leven, ‘gecancelled’ heet dat. Altijd gebaseerd op verschil van mening, geloof, macht en geld/bezit, met jaloezie als grote drijfveer. Maar die oorzaken kun je zo ook leggen over de echte ‘uitzichtloze’ oorlogen van Gaza en Oekraïne en alles wat zich er in 2025 nog bij gaat voegen.

En dan is het straks 00.00 uur en zijn de ‘beste wensen’ en het ‘gelukkige nieuwjaar’ weer niet van de lucht, en toch straalt daar een bepaalde naïviteit vanuit. Het zou fijn zijn als we die woorden ook echt menen. Het zou wel eens lekker zijn om te kijken wat ons verbindt, in plaats van te benadrukken waar we verschillen. Wees lief voor elkaar, bijt eens wat vaker op de tong, en denk eens vaker aan of je geluk boven gelijk prevaleert. Zoals ik in de kersteditie schreef, ‘Denk groot, begin klein’. Komen de verandering niet van boven, dan moeten we ze maar laten doorsijpelen vanaf de ‘bodem’. De weg van de langzame democratie, traag maar wel doeltreffend. Tot die tijd zullen de mensen in Oekraine en Gaza zeggen…….’One day will return here, when the Kiev/Gaza Child sings again!’

Ik wens al mijn lezers en vooral ook de trouwe aanhangers een fantastisch en gezond 2025 toe, en kijk uit met vuurwerk!!

Fijne jaarwisseling voor iedereen, tot de volgende wiekent.

Groeten Leen